Obrzędy i obyczaje związane z nadejściem wiosny

Wiosna to pora roku niezwykle wyczekiwana przez wszystkich. Budząca się do życia przyroda sprawia, że ludzie czują coraz więcej energii i jednocześnie chcą, żeby przyszła jak najszybciej. W związku z tym istnieje mnóstwo rytuałów, obrządków i tradycji związanych z nadejściem wiosny.

Żegnanie zimy, która jest symbolem chorób, zła i smutku w kulturze słowiańskiej jest ściśle związane z dniem świętego Grzegorza, który to zwiastuje rychłe odejście zimy. Żegnanie zimy to także rytualne topienie kukły- Marzanny lub Marzanioka.

Również wszelkie prace, zwłaszcza rolnicze mają ścisły związek ze zmianą pór roku, a zbliżająca się wiosna, którą symbolizuje dzień św. Józefa to początek intensywnych działań rolników.

Przygotowania do przyjęcia nadchodzącej wiosny zazwyczaj bywają wieloetapowe. Oprócz tego, że należy wygonić, wyrzucić, czy pożegnać zimę, to także trzeba przygotować dom na przybycie nowej pory roku. Idealnym sposobem na to są wiosenne porządki mające nie tylko charakter fizycznego sprzątanie, ale również wynoszenia z domów jesiennych demonów. Oprócz czynności sprzątania, która w pewien sposób dezynfekuje przestrzeń należy również poddać ją czynności kadzenia. Jest to nie tylko symbol oczyszczania przestrzeni, ale również nowej aury do świeżych i czystych pomieszczeń.

Astronomiczna wiosna, która przychodzi do nas zazwyczaj 20 marca daje ludziom dodatkowy, tak potrzebny po ciężkiej zimie, zastrzyk energii.

Wiosna to niezwykle ważna pora roku, ponieważ to ona budzi do życia przyrodę, zapewne dlatego nawet święta kościelne, które przypadają o tej porze roku mają elementy charakterystyczne dla wiosny. Tradycje wielkanocne, bo o nich tu mowa, składają się w pewnej mierze z obrzędów i rytuałów charakterystycznych dla słowiańskiego święta o nazwie Jare, które to było ku czci i na powitanie wiosny.

W związku z powyższym można stwierdzić jednoznacznie, że część z pogańskich obrzędów jest wciąż aktualna i żyje jako element składowy obecnie funkcjonujących świąt kościelnych (Wielkanoc) lub świeckich (Dzień Wagarowicza), dlatego nie wolno odcinać się od nich i deprecjonować ich znaczenia w kulturze polskiej.